Vrijdag 19 Mei 2006
Ik voel me al een paar dagen niet zo goed. Heb enorm veel keelpijn, veel last van een verstopte neus én constant moe. Ook ben ik nu 2 dagen over tijd met mijn regels. Ik heb dan maar besloten om naar de dokter te gaan voor medicatie voor mijn  keelontsteking. Omdat ik er toch was heb ik ineens gevraagd om bloed te laten trekken, want ik ben toch al enkele dagen over tijd. De dokter heeft dit gedaan en hij zou ’s avonds het resultaat laten weten.

Zaterdag 20 Mei 2006
Nog steeds geen antwoord gekregen van de dokter. Dan maar een test gaan halen in de winkel. Deze test was positief. Ik enorm  blij, want Ilany* zou er een broer of zusje bij krijgen. Naar papa proberen bellen én Momsje en Pomsje maar niemand nam op. Ik voelde me ontzettend rot, want ik was zo blij, ik wilde het gewoon met iemand delen. Uiteindelijk toch iemand aan de telefoon gekregen. Zowel papa als je grootouders waren enorm blij, maar we gingen ons er nog niet té hard op verheugen. De bloedtest zou eerst bevestiging moeten geven.

Zondag 21 Mei 2006
Ik heb nog steeds geen maandstonden gekregen. Ik heb naar het medisch laboratorium gebeld voor mijn bloeduitslag, maar daar hadden ze zelfs nog geen bloedstaal van mij binnen gekregen. Dan maar opnieuw een test gaan halen in de winkel. Deze ’s ochtends dan maar gedaan en weer een positief resultaat. Ik begin er dus stilletjes aan echt wel in te geloven dat we inderdaad in verwachting zijn, maar toch wil ik niet te hard van stapel lopen. Ook deze keer hebben we het tegen Momsje en Pomsje gezegd. Ook zij zeiden dat we nog even geduldig moesten afwachten. Maar ja, dat is natuurlijker makkelijker gezegd dan gedaan. Vooral voor mij… Ik ben dan al niet iemand die enorm veel geduld kan uitoefenen wanneer ik nieuwsgierig ben.  Naar de huisarts bellen kan ik ook niet, want ik ken zijn GSM nummer niet. Wachten tot morgen, is het enige wat ik kan doen.

Maandag 22 Mei 2006
Vandaag naar de huisarts gebeld, hij wist me te zeggen dat  het resultaat negatief was. Ik was niet zwanger. Hij zei echter wel dat als mijn maandstonden uitbleven dat ik toch moest langs komen voor een tweede bloedtest. De hele dag heb ik lopen rondtobben. Volgens Katy had ik misschien een schijnzwangerschap. Zij had dat ook eens een keer gehad. De urinetesten waren daardoor positief, maar de bloedtesten waren negatief. Ik zou opnieuw wat geduld moeten hebben. Als ik schijnzwanger zou zijn, zou ik ook naar de gynaecologe moeten gaan, want gezond is dit toch ook niet.

Vrijdag 26 Mei 2006
Vandaag opnieuw een nieuwe test gaan halen. Deze keer bij de apotheker. Ik had mijn maanstonden nog steeds niet gekregen. Deze test gedaan én opnieuw een positief resultaat. Ik wilde dan bloed gaan laten trekken, maar de dokter zat niet. Gisteren was het een feestdag, waardoor hij een brugdag had genomen. Dan maar wachten tot maandag om opnieuw een bloedonderzoek te laten doen.

Maandag 29 Mei 2006
Deze ochtend ben ik naar de huisarts gegaan voor een tweede bloedtest. De dokter was ervan overtuigd dat dit een schijnzwangerschap was en dat ik mij die positieve urinetesten had ingebeeld. Toch wist ik beter. Ik voelde aan mijn lichaam dat er iets aan het veranderen was. Ik voelde me steeds moe. Iedereen zei dat dit met de “lentemoeheid” te maken had, maar ik geloofde dit niet. Ook had ik véél meer honger dan normaal. Uiteindelijk heeft de dokter dan toch maar bloed getrokken. Morgen zal hij het resultaat doorbellen. Nu is het weer even wachten geblazen. Ik ben wel nieuwsgierig…

Dinsdag 30 Mei 2006
Deze ochtend heeft de dokter gebeld met goed nieuws. Aan dit bloedonderzoek was te zien dat ik al 3 weken effectief zwanger ben wat gelijk is aan 5 zwangerschapsweken (je moet + 2 weken voor de bevruchting bijtellen). Eindelijk dat goede nieuws waar we nu twee weken op zaten te wachten. Gewoonweg super!
Papa en ik hadden besloten om naar het Sint – Augustinus Ziekenhuis te gaan. We namen het de gynaecologe van bij de geboorte van Ilany* kwalijk dat zij dit alles niet eerder had gezien. Ook heeft zij ons niet goed geholpen bij het gehele verwerkingsproces, wat blijkbaar wel veel andere gynaecologen doen. Via Vicky (vriendin en vroedvrouw) hebben we Dokter Vanderheyden leren kennen. Zij is het hoofd van de intensieve zorgen op de materniteit en ze is gespecialiseerd in afwijkingen bij foetussen. Zij doet ook gewone consultaties bij speciale zwangerschappen. Wij hebben nu bij deze zwangerschap extra controle nodig, want we willen er toch zeker van zijn dat jij een gezond kindje wordt! Onze eerste afspraak is op 12 juni, dus opnieuw wachten geblazen.  

Vrijdag 2 Juni 2006
Vandaag begint het al. Heb nog maar net gezegd tegen enkele mensen dat ik zwanger  ben en de mensen denken dat dit is om Ilany* te vergeten. Natuurlijk is dat niet de reden waarom ik zwanger ben. Ik ben opnieuw zwanger omdat papa en ik graag een gezinnetje willen hebben met kindjes waarvoor we kunnen zorgen. We zijn enorm trots op jou zusje, maar dat wil niet zeggen dat we geen kindjes bij ons willen hebben. Hoe kan iemand zoiets denken over mij. Hoe kan iemand denken dat ik mijn eerste dochtertje zou vergeten óf dat ik jou, ons tweede kindje zou gebruiken om Ilany* te vervangen. Gewoonweg schandalig vond ik dit. Ik voelde me dan ook héél verdrietig en was moeilijk troostbaar. Ik ben later op de avond naar de plaats geweest waar Ilany* is uitgestrooid, omdat ik dit allemaal even aan haar moest vertellen. Nadien voelde ik mezelf een beetje beter.  

Ook hebben we  Tante Nathalie en Nonkel Kevin vandaag gezien. We hadden afgesproken bij Momsje en Pomsje thuis. Ik was ’s middags een kaartje gaan kopen met aan de buitenkant een kaartje “voor de liefste zus”. Er stond een héél mooi tekstje op. Aan de binnenkant van het kaartje heb ik een tekstje geschreven voor haar:

Liefste Nathalie.

Bedankt voor alles wat je voor ons hebt gedaan. Jij en Kevin hebben ons enorm geholpen en gesteund tijdens deze moeilijke perioden. Jij was voor Ilany* ook de perfecte meter. Je zag ze graag, ook al heb je haar nooit leren kennen. Ik weet daarom dat jij ook voor ons volgend kindje dat rond 3 februari 2006 geboren zal zijn de perfecte meter zal zijn, als je dat zou willen?

Haar antwoord was ja. Zij en Kevin waren enorm blij voor ons! Ik heb hen ook wel uitgelegd dat we aan de familie niets wilden vertellen. Eerst moesten we zeker weten dat alle echo’s in orde waren. Ook wilde we hun aandacht niet afnemen. Tante Nathalie zou binnenkort bevallen en ik vind dat iedereen moet kunnen genieten van de aandacht die daarbij te pas komt. We willen dus dat zij eerst kunnen genieten van hun kindje en van de aandacht die ze krijgen van vrienden en familie voor hun pasgeboren zoontje.

Maandag 12 Juni 2006
Vandaag was het een enorm spannende dag. We mochten eindelijk naar het ziekenhuis voor onze eerste echo. De voormiddag leek weer ontzettend traag vooruit te gaan op het werk, maar na 5 uurtjes werken was papa daar eindelijk (rond 12.30) om me op te pikken voor de echografie. We zijn eerst nog naar de winkel geweest om een videocassette te kopen én bandjes voor in de camera. Nadien zijn we Momsje gaan ophalen in Hoboken en zijn we vertrokken naar het ziekenhuis. We hebben even moeten wachten, maar ik moest ontzettend dringend naar het toilet, maar mocht niet gaan. Bij de zwangerschap van Ilany* moest ik bijna altijd een volle blaas hebben, zodat je haar beter kon zien. Toen het aan ons was heb ik dit dus ook gevraagd aan de gynaecologe, maar ik mocht eerst plassen, dan konden ze (voor een inwendige echo) beter kijken. Ik had enorm veel schrik. Ik hoopte dat ik jou al te zien kreeg en een kloppend hartje, maar ik had bang dat dit hartje nog niet ging kloppen. Mijn zorgen waren voor niets nodig. Met jou was alles tip top in orde. Wel leek ik minder ver te zijn dan gedacht volgens mijn menstruatie – cyclus, maar dat is niet erg.

Uit de echo bleek dat ik nu 6 weken en 2 dagen ver was en dat jij nu 0,56 cm groot was. Piepklein dus, maar je hartje konden we al duidelijk zien kloppen. Om het te horen was het nog een beetje te vroeg, maar je zag de regelmaat op de monitor. Wat waren papa en ik blij nu. Elke 2 weken zullen we een andere afspraak hebben, zodat we jou vorderingen extra goed kunnen opvolgen. Dit vinden we natuurlijk super, want nu kunnen we je van te voren nog beter zien opgroeien. Ook hebben we ontzettend goed nieuws gekregen. Iemand van genetica in het Sint – Augustinus ziekenhuis kende ons dossier van Ilany* Zij wist ons te zeggen dat we geen verhoogd risico hadden op een bepaalde afwijking. Wat er voordien gebeurd was, was een foutje van de natuur. Niets om ons deze keer dus zorgen over te maken. Dit was natuurlijk super goed nieuws. De angst om jou te verliezen zit er sowieso in, maar nu weten we dat we niet meer of minder risico’s hebben dan andere mensen, dus dat is wel fijn om te horen.

Ook hebben we het tegen Oma verteld dat we opnieuw zwanger zijn. Ze was enorm blij voor ons. Ze zei ook dat het aan onze vruchtbaarheid zeker niet zal liggen om kindjes te krijgen. Best wel grappig J Tante Nathalie en Nonkel Kevin en Pomsje waren ook enorm blij en duimen mee dat alles nu wel goed zal aflopen.

Donderdag 15 Juni 2006
Vandaag was de grote dag voor Tante Nathalie en Nonkel Kevin. Gisteravond al zei Nonkel Kevin dat er elke 8 minuten weeën waren. We wisten dus dat het wel voor vandaag zou zijn dat die kleine spruit eindelijk van zich zou laten horen. ’s Ochtends kreeg ik een telefoontje van Momsje. Ze vertelde me dat Tante Nathalie binnen was gegaan in het ziekenhuis met weeën elke 5 minuten. Spannend! Toen ik het nieuws hoorde was ik eerst enorm blij, maar niet veel later enorm verdrietig. Zij zouden binnen enkele uurtjes hun zoontje kunnen vasthouden, terwijl ik Ilany* nooit meer zou kunnen zien, vasthouden, knuffelen of kusjes geven. Dit deed me enorm veel pijn. Hoewel ik héél blij was voor hen, was het verdriet op dat ogenblik veel groter dan het geluk. Maar ja, ik laat mijn emoties liever de vrije loop, dan wanneer ik alles moet gaan opkroppen. Ik had ook ineens een halve dag verlof gevraagd, zodat ik in de namiddag naar het ziekenhuis zou kunnen gaan. ’s Middags toen ik aankwam bij Momsje en Pomsje in Hoboken ben ik dan ook even naar je zusje geweest. Ik heb er enorm lang mee gepraat en ik heb aan haar gevraagd of ze ervoor kon zorgen dat mijn klein petekindje gezond en wel op deze aarde zou mogen verschijnen.

Het gesprek met je zusje heeft me toen héél goed gedaan. Ik voelde me ook meer opgelucht. Ook wilde ik me niet te hard laten gaan, want ik zou niet willen dat er door dit alles iets mis gaat met jou. Om 15.30 kregen we telefoon van het ziekenhuis. Tante Nathalie was bevallen van een gezonde jongen met de naam “Noah”. Ik ben in tranen uitgebarsten. Ik was enorm blij dat kleine Noah er eindelijk was en ook was ik enorm trots op die naam die ze hadden gekozen. Als Ilany* een jongetje had geweest, had zij ook Noah genoemd, maar dat wisten zij niet. Ontzettend raar, zo speciaal, een fantastisch gevoel! Snel al ons gerief genomen en naar het ziekenhuis gegaan op bezoek. Tante Nathalie lag nog op de kraamafdeling dus we moesten wachten. Momsje en Pomsje besloten iets te gaan drinken, maar ik wilde wachten tot die deuren open gingen. Ik wilde mijn petekindje zo snel mogelijk zien. Om 16.20 was het dan zover. Nonkel Kevin nam me mee en daar zag ik dat kleine wonder liggen schitteren. Een enorm mooi jongetje, té mooi voor woorden. Ik heb dan een tijdje met Tante Nathalie gepraat over de bevalling en over hoe ze zich voelde. Dit gesprek heeft me ook enorm veel deugd gedaan. Vroeger, voor deze zwangerschappen hadden we niet echt een zusterband. Door alles wat er gebeurd is met Ilany* en nu haar bevalling zijn we enorm naar elkaar toegegroeid wat ik wel super vind!

Ik ben ook de eerste geweest die hem mocht vasthouden. Tante Nathalie en Nonkel Kevin hadden beide nog niets gegeten. Er stond nog geen bedje in de kamer, dus moesten ze hem even aan iemand geven. Ik heb hem dan bij me gekregen en heb er héél lang naar zitten kijken. Zo”n mooie schat. Mijn petekindje! Nonkel Kevin kwam even later ook nog naar me toe. Hij wilde me bedanken voor Noah’s beschermengeltje Ilany*. Kleine Noah had de navelstreng 3 keer rond zijn nekje en is dus op het nippertje ontsnapt van de verstikkingsdood. Nonkel Kevin bedankte Ilany* hiervoor. Hij was ervan overtuigd dat zij haar eerste werkje als beschermengeltje had volbracht. Dit vond ik enorm lief en ik wist dat hij gelijk had. Ik ben enorm trots op jou zusje en ik weet dat zij er ook voor zal zorgen dat jij veilig en wel op deze wereld zal komen. Diezelfde dag heeft je zusje ook nog van zich laten horen. Net voor we het ziekenhuis binnengingen speelde ze het slotliedje van haar uitstrooiing. Toen we buiten gingen speelde ze het openingsliedje van die uitstrooiing. Op die manier wilde ze laten weten dat ze vandaag ook aanwezig was bij dit gehele gebeuren. We zijn enorm blij met de komst van Noah en met je zusje die over alle kindjes van de familie waakt. Toch hopen we jou snel in onze armen te kunnen nemen, want zo’n klein wondertje missen we enorm in ons kleine gezinnetje.  

Zondag 18 juni 2006
Vandaag was het best wel even schrikken. Deze ochtend kreeg ik telefoon en papa kwam naar boven om te horen wie het was (ik lag nog te slapen). Papa wees me er ineens op dat hij bloed op de lakens zag liggen. Toen ik naar het toilet ging, merkte ik dat ik véél bloedverlies had. “Dat was het dan” dacht ik bij mezelf. De miskraam is onder weg. Ik naar het ziekenhuis gebeld en ze adviseerde me om naar ginder te komen voor een echografie. Ik had enorm veel schrik toen ik naar ginder ging, ik dacht dat ik je nooit meer zou kunnen zien en dat ik je net zoals bij je zusje zou moeten afgeven. In het ziekenhuis hebben we maar héél even moeten wachten en dan hebben ze een echografie gemaakt. Alles leek tip top in orde te zijn. Je was al aardig gegroeid en je zag de uitstulpingen van waar je armen en benen zouden komen. Papa kon het niet goed zien op de monitor, maar je was al iets groter dan 1 cm. Ook je hartje klopte héél goed en regelmatig. Een hele geruststelling dus. De gynaecologen dachten dat het waarschijnlijk innestelingbloedingen waren, dus niets om me zorgen over te maken (tenzij de bloedingen bleven aanhouden). De rest van de dag geen last meer ge had van bloedingen. Wij enorm blij natuurlijk en ook gerustgesteld. Nu konden we met een gerust hart deze zwangerschap verder zetten J

Vrijdag 23 juni 2006
Vandaag zijn we op bezoek geweest bij Tante Nathalie, Nonkel Kevin en kleine Noah. Wat zag die kleine schat er lief uit. Zo schattig aan het slapen. Een enorm fijn kereltje en je blijft er zo naar kijken. Ook al beweegt hij weinig of doet hij vrijwel niets, je blijft er naar kijken en je voelt je onmiddellijk weer goed. We gingen chinees bestellen dus heb ik haaienvinnensoep genomen en daar één kommetje van opgegeten (ik zat al helmaal vol). Dan nog wat met kleine Noah op de arm gezeten en gekeken naar dat mooie petekindje van me. Als er één ding is waar ik enorm blij voor ben, is het dat de band met Tante Nathalie enorm gegroeid is tijdens de zwangerschap van Ilany* en die van Noah. Ook met jou komst nu praten we meer en spreken we meer af. Dit is wel leuk, want we hebben eindelijk die zusterband die we daarvoor niet echt hadden.

Zondag 25 juni 2006
Vandaag was het de babyborrel (doopsel) van Tiany. Er was enorm véél volk en het was héél slecht weer. Het was allemaal in de tuin te doen van Tante Chris en Nonkel René. De priester die de afscheid – ceremonie van je zusje heeft gedaan, kwam nu ook het doopsel voltrekken. Het was een mooie viering, maar spijtig van het weer. Toen we naar huis vertrokken was ik nat tot op mijn ondergoed en ik was niet alleen. Het zorgde wel voor een grappig effect, dus echt erg vond ik het niet. We hebben het ook iedereen verteld van onze zwangerschap. We konden niet meer zwijgen. We wilden wel, maar het ging gewoon niet. Tante Chris vertelde me dat ze elke avond aan jou zusje dacht en ze hoopte dat er snel een gezond kindje zou komen, zodat ons gezinnetje zou uitbereiden. Ik kon dan ook mijn mond niet houden. We hebben de familie bij elkaar geroepen in de gietende regen en daar hebben we verteld dat jij op komst was. Héél de familie was verast en iedereen was ontzettend blij met jou komst. We moeten iedereen op de hoogte houden en iedereen duimt mee dat jij een gezonde baby wordt.

Maandag 26  juni 2006
Daarstraks om 14 uur hebben we onze tweede officiële echo gehad (eigenlijk de derde met de echo van de bloedingen bij J). Wat had ik een zenuwen. Ik was in de eerste plaats nog enorm moe, want had ’s nachts maar weinig geslapen en dan die zenuwen om jou weer te zien… Papa heeft het zich beklaagd, want hij kon vandaag niets goed doen. Heb er een beetje medelijden met, maar ja, als ik emotioneel en hormonaal ben dan heb ik mezelf niet in de hand.

Tijdens de echo was alles super in orde. Je was al flink gegroeid en je zag nu echt al waar je armen en benen waren. Je was van hoofd tot poep 1,79 cm. Een flinke groeistuip gehad dus op die 2 weken tijd. Je hartje klopte perfect zoals het moest en we konden het deze keer ook horen wat we natuurlijk fantastisch vonden. Ook bewoon je al tot mijn verbazing. Je schopte met je voetjes J Alles zag er weer super goed uit. Wij dus weer in de zevende hemel. Voor de volgende echo zouden we nu 3 weken moeten wachten, want de nekplooimeting gebeurt het best tussen de 11^e en de 13^e week. Daarom gaan we wachten tot 19 juli voor de echo en dan zullen we ook weten of je een gezond kindje bent. Duimen dus, maar we geloven er echt in!

 Zondag 2 juli 2006
Vandaag is papa een beetje ziek. Hij heeft een ontsteking op zijn oog (wat enorm raar is om naar te kijken) en hij heeft enorm veel keelpijn. Toch zijn we even naar de Macro geweest voor enkele fotokaders te kopen waar we mooie foto’s van Ilany*, Noah en binnenkort jou kunnen insteken. We hebben er twee gekocht en ze hangen hier thuis enorm mooi. In de namiddag heeft papa véél geslapen, omdat hij echt enorm moe was. Rond 18 uur zijn we dan naar Momsje en Pomsje gegaan voor een barbecue. Tante Nathalie en Nonkel Kevin waren er ook met kleine Noah die enorm véél last had van baby acné. Hij sliep wel goed door ondanks die hitte, want het was vandaag enorm warm. Papa is ver van Noah weg gebleven, want we willen niet dat hij al ziek wordt. Ik daarentegen heb hem lang gepakt, tot hij honger kreeg dan moet Tante Nathalie wel ingrijpen voor de borstvoeding J Het was een gezellige namiddag met ons gezinnetje. Ilany* was er natuurlijk ook bij, want die ligt iets verderop te rusten onder haar boom. Tante Nathalie heeft ook een papfles gekregen die een T - shirtje aan had met “Wil jij meter worden”. en natuurlijk zei ze weer ja.

Maandag 10 juli 2006
Vandaag was het een rot dag. We moesten naar het U.Z.A. te Edegem voor de uitslag van je zusje. Daar zijn we te weten gekomen dat ze nog enkele afwijkingen had én dat er 50% kans is dat we jou ook zullen moeten afgeven. Een grote slag in ons gezicht. We waren er echt van overtuigd dat alles deze keer in orde zou komen. Het blijkt dat papa drager is van een chromosoomafwijking waar hij natuurlijk zelf niets aan kan doen. Indien het eicelletje bevrucht is met een zaadcel die drager is van deze afwijking, dan hebben we terug een kindje dat we nooit zullen leren kennen. Papa was enorm geshockt door het nieuws en is flauwgevallen. Ik dacht eerst dat hij iets aan zijn hart kreeg en was enorm bang. Na een controle op de spoed (2 uur later) bleek alles weer in orde te zijn. Nu de emotionele klap nog bekomen en dan zien we wel weer… Woensdag 12 juli om 9 uur hebben we een afspraak in het Sin t- Augustinus voor een vlokkentest. Dit is zoals een vruchtwaterpunctie, enkel pijnlijker. We moeten dit wel laten doen willen we weten of je gezond bent. We duimen want we willen ook jou niet kwijt! 

Dinsdag 11 juli 2006
Daarnet zijn we naar Nonkel Kevin en Tante Elke geweest. Ook voor Nonkel Kevin hadden we deze keer een papflesje bij met daarop een T- Shirtje “Wil je jij peter worden?” Nonkel Kevin was ook enorm blij en had hier al stiekem op gehoopt. We vertelde hem dat we sowieso wilde dat hij peter werd van dit kindje, wat er ook zou gebeuren. Maar hopelijk zou hij jou ook kunnen leren kennen, net zoals wij dat zouden kunnen doen.

Woensdag 12 juli 2006
Vandaag was een rot dag. Om 9 uur zat ik met Papa en Pomsje in het Sint – Augustinus ziekenhuis vol spanning te wachten voor de vlokkentest. Ik was enorm bang dat de gynaecologe iets zou doen, waardoor jij vroeger ter wereld zou komen. Ik wist wel dat de test gedaan moest worden, maar de angst om jou te verliezen was vrij groot. Toen we binnenkwamen deed de gynaecologe eerst een uitwendige echo, om zo te zien waar de placenta lag, maar tevergeefs. Hij kon je zo niet zien. Dan maar een inwendige echo. Ik keek naar jou en zei tegen papa “Ik zie geen hartje kloppen”. De gynaecologe nam mijn arm vast en zei “Het spijt me, je kindje is overleden”. Tranen schoten ons te binnen. We zijn jou nu ook kwijt. Waarom toch moet dit gebeuren? Waarom kunnen we jou niet houden? Wat is er mis gegaan? Waarom ben je heengegaan? Zoveel vragen waar we later pas een antwoord op zouden krijgen. De gynaecologe heeft dan nog een 3D echo gemaakt, zodat we toch konden zien hoe je er op dit ogenblik uitzag. Dit is een echo die we nooit zullen verliezen en waar we altijd naar zullen kijken als we aan jou denken, ons tweede engeltje. Jij bent nu bij je zusje, daar zijn we zeker van. Jullie gaan daar samen spelen tot we ooit weer samen zijn.

De assistent gynaecologie was Nathalie. Zij was erbij toen werd vastgesteld dat er ernstige afwijkingen waren met Ilany*. Ook nu was zij enorm geschrokken. Ze is lichtjes beginnen huilen. Ze wilde het verstoppen, maar het lukte niet. Zij heeft ons die dag enorm goed geholpen. Haar zullen we nooit vergeten! Met de 3D echo kon de dokter ook zien dat je Down Syndroom had. Je nekplooi was enorm verdikt, maar verdere afwijkingen zouden ze ons later laten weten. Dr. Blauwmeiser zou ons volgende week opbellen om eventueel al een resultaat door te bellen én om ons te laten weten of jij een jongen of een meisje was. Ook zou ze ons dan in contact willen brengen met de IVF kliniek van het U.Z.A. te Edegem. In de namiddag zijn we terug naar het ziekenhuis gemoeten voor een afspraak te maken met mijn gynaecologe Dr. Vanderheyden. Ze had een plaatsje vrij om morgen de curettage te laten uitvoeren. Ze wilde niet wachten op een spontane miskraam, omdat dit sowieso met veel bloed gepaard gaat. Omdat ik roodharig ben, zou ik meer bloeden en ze willen geen risico pakken voor mijn gezondheid, daarom die curettage.

Donderdag 13 juli 2006
Vandaag zijn we naar het ziekenhuis gemoeten voor de curettage. Hier had ik veel bang voor. Bang om leeg te bloeden, bang voor de pijn die ik niet kende, maar vooral enorm verdrietig. Verdrietig om jou te moeten afgeven. Om weer die leegte te moeten voelen, dat verdriet van het afgeven van je eigen kindje. Iets dat wij samen gemaakt hadden. Ons eigen vlees en bloed. Het aller lastigste vond ik dat ik je nooit zou kunnen zien, nooit kunnen vasthouden of nooit een echt kusje zou kunnen geven. Dat kon in bij je zusje al wel en jou moest ik zomaar afgeven voor de wetenschap.Om 09.30 zijn we aangekomen in het ziekenhuis. Er was geen plaats meer in de dagkliniek, dus werd ik doorgestuurd naar een andere afdeling. Ik lag uiteindelijk op het derde verdiep kamer 4318 bed 2. Naast mij lag een andere vrouw die voor de eerste keer zwanger was. Ze had net haar eerste echo gekregen en daarop was te zien dat het kindje al 4 weken overleden was. Zij was een lotgenoot. Ook zij moest haar kindje afgeven. Er was veel verdriet aanwezig in de kamer. Véél verdriet waarvan ik hoop dat veel mensen hiervan gespaard blijven.

Om 13.30 kwamen ze me halen. Het was tijd voor de curettage. Momsje hoopte op tijd in het ziekenhuis te geraken, maar tevergeefs. Haar heb ik niet meer gezien toen ik mijn kamer verliet. Ik heb Tante Sarah een dikke knuffel gegeven en dan heeft papa me gevolgd tot aan het operatiekwartier. Hier hebben we afscheid genomen. Een dikke knuffel, een streel over mijn buik en een laatste kusje aan jou.

Om 13.50 ben ik de operatiezaal binnen gegaan. Ik heb enorm hard gehuild, omdat ik wist dat wanneer ik wakker werd, dat jij er niet meer ging zijn. Ik ben dan in slaap gevallen, met de foto van je zusje in mijn handen.

 Om 14.45 ontwaakte ik in de herstelkamer. Het eerste dag ik heb gedaan was huilen. Héél véél huilen. Mijn kleine schat was weer van me weg. Een tweede kindje dat ik nooit zou leren kennen, zou kunnen knuffelen of mama voor zijn. Ik moet me maar tevreden stellen met een tweede engeltje. Een speelkameraadje voor Ilany*

 Een half uurtje later ben ik naar de kamer gegaan. Daar zaten Papa, Momsje en Tante Sarah op ons te wachten. Jij was er niet meer en dat was te voelen aan de energie die toen in de kamer hing. 

Van Momsje heb ik toen een kussen gekregen met daarop de tekst “Keep on Smiling”. We proberen dit zoveel mogelijk te doen, maar dat is niet altijd even makkelijk. Ook al weten we dat er in de toekomst nog hoop is en dat er waarschijnlijk nog tal van gezonde kindjes komen d.m.v. de I.V.F Kliniek, toch neemt dat de pijn niet weg die we nu voelen. Twee engeltjes is genoeg, we willen er geen meer! Na een tijdje is Pomsje samen met Tante Nathalie en Noah even op bezoek gekomen. Ze wilde weten hoe alles verlopen was en hoe het psychisch met ons gesteld was. Ik ben enorm blij met de steun die wij krijgen van de familie. Iedereen leeft met ons mee en de mensen van de familie aanvaarden ook dat dit voor ons een volwaardig kindje was, een deel van ons gezinnetje.

Om 17 uur heb ik te eten gekregen. Dit ging makkelijk naar binnen. Met behulp van de verpleegster nadien even naar het toilet. Toen ik daar zat voelde ik me echter ontzettend rot. Alles draaide weg. Papa kwam en een verpleegster. Die heeft me even natgemaakt en dat hielp voor héél even. Nadien ben ik even flauw gevallen. Dan zijn er andere verpleegsters bij gekomen en dan ben ik weer bij mijn positieven gekomen. Nadien hebben ze me met behulp van Papa op het bed gelegd, met mijn benen omhoog zodat het bloed naar beneden kon lopen. Ook mijn bloeddruk genomen die weer enorm laag was. 6 op 9. Toch maar even in bed blijven en wat rusten. Dan zijn ze nog bloed komen nemen om te zien of alles weer in orde was.

Rond 19 uur zijn we dan naar huis gegaan. Stappen lukte nog niet zo goed, dus papa heeft me met de rolstoel tot aan de auto gebracht. Dan gingen we enkele dagen blijven slapen in Hoboken. Moest er iets zijn, dan zijn we steeds dicht bij het ziekenhuis. Daar heb ik op de zetel gelegen en gedacht aan jou, onze kleine pruts. We willen zo graag weten of je een jongen of een meisje was, dan zouden we je bij je naam kunnen noemen. Kayleigh voor een meisje en Quinten voor een jongen. Later zal je ook nog je plaatsje in de tuin krijgen naast je zusje. Op jou gedenkplaatje zal je naam, je 3D echo en de datum 12 juli staan. We willen deze datum onthouden, omdat we dan te weten zijn gekomen dat je gestorven was.

Lieve schat, we zullen altijd van je houden. We missen je eigenlijk nu al!