18 September

Als ik zie hoe lang het geleden is dat ik hier nog iets heb neergepend, voel ik me bijna schuldig... Schuldig dat ik hier niet vaker iets vertel, over hoe ik me voel, over hoe het was, over hoe het had kunnen zijn...

Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan jullie denk. Vooral als ik mensen zie die net kleine kindjes hebben, of als ik die zwangere buiken zie... Ik blijf het leven prachtig vinden! Maar dergelijke dingen doen me ook terug denken aan jullie. Terugdenken aan de pijn, maar ook aan al wat wij geleerd hebben met jullie te moeten verliezen...

Elke dag zijn we dankbaar... Zo ontzettend dankbaar voor jullie zusje! Alycia brengt licht in ons leven. Er is nog geen moment geweest dat we dachten "waarom wilde we ook ouders zijn" of "we hebben zoveel moeten opgeven nu we haar hebben". Nee hoor... Ons leven is zoveel rijker! En ik ben ervan overtuigd dat we haar zoveel liever zien, en van elk moment zoveel mogelijk proberen te genieten, omdat we weten dat het zo kostbaar is!

Papa en ik denken er aan om tegen het najaar van 2010 terug aan een nieuwe IVF - PGD poging te beginnen. Ok, het is nog een jaartje, maar toch... Ik kijk er enerszijds enorm naar uit, maar anderszijds ben ik bang... Bang voor die teleurstellingen... Bang dat we weer een kindje gaan verliezen... Bang dat het niet lukt van de eerste keer. Zoveel onzekerheid, en toch ook zoveel verlangen!

Ik blijf er van overtuigd dat jullie ons zullen helpen en dat "het lot" ons niets zal geven dat we niet aankunnen. Positief blijven is altijd de boodschap en de overtuiging waarmee we elke dag proberen verder te gaan...

Weet lieve schatjes, dat we jullie nooit vergeten. Alycia zal weten dat ze drie zusjes had, drie zusjes die over haar waken... En wij weten, dat we vier prachtige kindjes hebben, die elk op hun beurt bijzonder zijn geweest in ons leven!

17 Januari

Een nieuw jaar... Een nieuw begin... Een nieuwe toekomst...
Maar toch nog steeds datzelfde gemis. Gemis dat elke dag blijft.

Ik kan genieten van alle momenten met jullie kleine zusje. Jullie kleine zusje die elke dag opnieuw groter wordt. Ik probeer jullie zoveel mogelijk in ons gezinnetje te betrekken én Alycia weet héél goed waar jullie plaatsje is hier in huis. Telkens we er voor staan en er naar kijken begint ze te lachen. Alsof ze het weet...

Een tijdje geleden waren we aan het spelen. Ik vroeg haar "waar zijn je zusjes" en Alycia keek naar de fototjes van Ilany*. Ik natuurlijk helemaal ontroerd. Huilen, huilen... Het kan toevallig zijn, maar toch ben ik ervan overtuigd dat kinderen contact kunnen maken met de spirituele wereld. Ik wil geloven dat Alycia haar zusjes kent en dat ze er zijn voor haar als ze haar nodig heeft.

Verder gaat het goed, maar soms is het zo moeilijk. Heel veel mensen vragen aan ons "en, wanneer beginnen jullie nu aan een tweede?". Ik kan niet tegen iedereen zeggen, "jamaar, ik heb al 4 kindjes", want t.o.v. bijvoorbeeld de ouders van mijn kleutertjes komt dit raar over, maar het doet zo'n pijn om dit te moeten verzwijgen.

Vaak krijg ik ook te horen "nu is het eindelijk gelukt, dus zal de volgende ook wel sneller gaan zeker". De mensen snappen echt niet wat het is om een genetisch probleem te hebben. Hoe vaak ik dat al heb moeten uitleggen, onvoorstelbaar. En het zijn niet alleen mensen die niets van de situatie afweten, maar ook mensen die er bij elke stap bijwaren die nog steeds niet snappen dat wij nooit zelf zwanger mogen worden. Het risico is meer dan 90% kans op een gehandicapt kind. Ik snap echt niet wat daar moeilijk aan is om te snappen. En dan denk ik soms "if only". Ik wilde altijd een groot gezin en als ik zwanger zou zijn zou ik steeds blij zijn. Nu is het altijd voorzichtig door het leven gaan en als ik nog maar een dagje overtijd ben denk ik "oooh nee, niet weer". Ik vind dat heel jammer. Ach ja, dat nemen we erbij.

Lieve engeltjes, ik mis jullie. Elke dag opnieuw, vergeet dat niet. Alycia zal zeker weten wie haar zusjes waren en ze zal opgroeien met de waarde om elk leven te waarderen, hoe klein of jong het ook is. Ondertussen is Kynaï* al twee jaar gestorven en binnenkort komen we aan Ilany's* derde verjaardag. Pffff... Het blijft moeilijk. Het is anders dan vroeger, maar het blijft pijn doen.

Ik zie jullie graag lieve schatten. Voor altijd in mijn hart! Voor altijd in mijn herinnering. Vergeet dat nooit!